او شب عاشورا از خيمه‌ها حراست نمود تا ديگران آسوده به عبادت بپردازند و روز عاشورا تا جان در بدن داشت از اهل بيت ( ع ) دفاع كرد . عباس در حالى كه با دشمنان پليد اهل بيت ( ع ) مىجنگيد چنين رجز مىخواند : از مرگ هنگامىكه روى آورد بيمى ندارم ، تا آنكه ميان دلاوران به خاك افتم . جانم فداى نواده مصطفى باد ! منم عباس كه براى تشنگان آب مىآورم و روز نبرد از هيچ شرّى هراس ندارم . « 1 » انسانيّت ، گذشت و ايثار ، ابوالفضل ( ع ) را پاس مىدارد و آن روح بزرگ را كه درس كرامت به انسان‌ها آموخت گرامى و متعالى مىشمارد . چنان كه امام سجّاد ( ع ) همواره براى عمويش عباس طلب رحمت مىكرد و از فداكارىهايش دربارهء برادرش حسين ( ع ) به نيكى ياد مىنمود و جانبازىهاى بزرگش را مرتّب مىستود . از جمله فرمايشات او دربارهء عمويش عباس اين است كه فرمود : خداوند عمويم عباس را رحمت كند كه خودگذشتگى كرد و نيك از عهدهء آزمايش برآمد . خود را فداى برادر كرد تاآنكه دستانش بريده شد خداوند به جاى آنها چون جعفربن‌ابىطالب ، دو بال عطا كرد تا به‌وسيلهء آنها با ملائكه در بهشت پرواز كند . عباس را نزد خداوند متعال منزلتى است كه همهء شهيدان در روز قيامت بر او غبطه مىخورند . . . « 2 » و امام صادق ( ع ) درباره عمويش عباس فرمود : گواهى مىدهم و خدا را گواه مىگيرم كه تو در همان راه مجاهدان « بدر » و . . . كوشيدى ، پس‌خداوند بهترين ، والاترين و كاملترين پاداشى كه به مطيعان واليان امرش و اجابت‌كنندگان دعوتش مىدهد ، به تو عطا كند . . . « 3 » شجاعت و دليرى ابوالفضل العباس ( ع ) از نظر شجاعت ، شخصيّت برجسته‌اى بود . او اين صفت را از پدرش على ( ع ) و دايىهايش كه از دلاوران عرب بودند ، به ارث برده بود . به همين جهت

--> ( 1 ) - مقتل الحسين ( ع ) ، ابى مخنف ، ص 179 . ( 2 ) - زندگانى حضرت ابوالفضل العباس ( ع ) ، باقر شريف قرشى ، ص 43 . به نقل از ذخيرة الدارين ، ص 123 . ( 3 ) - ر . ك : مفاتيح الجنان ، زيارت حضرت عباس ( ع ) .